Een reis naar het onbekende

ma 6/02/2006

Het duurt altijd even voordat je in een reis 'zit'. Je hebt een tijdje nodig voordat je doorhebt dat je aan een avontuur gaat beginnen. En gek genoeg komt dat besef nu pas langzaam bovendrijven. Hoe groter de reis, hoe beter de voorbereiding, althans dat is meestal het geval. Hoe vreemd is het dat die voorbereidingen je verder van het reisgevoel afbrengen. Een lijstje maken en afwerken is gemakkelijk, maar het zegt me niets over verrassingen, vergissingen en verwonderingen, de basiscomponenten voor elke succesvolle reis. Pas toen ik vanmiddag uit mijn vliegtuigraampje keek en de bomen, huizen en wegen tot een abstract schilderij zag worden realiseerde ik me dat ik me vrijwillig had laten opsluiten in een grote metalen doos met onbekende bestemming. Waarom? Ik ben er nog steeds niet helemaal uit. Mijn nek is even hard als mijn kuiten, mijn benen zo stijf als Jona koppig kan zijn. Het zal wel zijn omdat ik zo'n rusteloze idioot ben. Dan maar weer even een meditatiemoment inlassen. Een goede manier om tot rust te komen, maar je voelt op die manier wel echt dat je in een vliegtuig zit. Een blik naar buiten levert mij de prachtigste uitzichten op. En die bergen op de achtergrond zijn zeker de Alpen, mompel ik. Dat zou je willen! "Die liggen dus aan de andere kant van het vliegtuig" hoor ik iemand achter mij zeggen. Het blijkt een Duitser te zijn, genaamd Thimo, wiens geografische kennis net iets minder slecht blijkt te zijn dan de mijne (hij kent wel het verschil tussen links en rechts). We verwonderen ons over het feit dat het licht nog werkt in Afghanistan en waarom de paardenrenbaan van Hong Kong zo fel verlicht is om half 6 's ochtends.


Wat prachtig dat de nacht mij voor de laatste keer een bekend en geruststellend beeld voorschotelt: de grote beer pronkt boven de silhouetten van de Himalaya. Wat zal ik dat beeld missen! Met mijn gezicht naar het noorden en mijn gedachten bij thuis. Ik denk dat ik maar op zoek moet gaan naar een nieuwe Grote Beer.

Na het lezen van al die prachtige, persoonlijke afscheidsverhaaltjes krijg ik toch wel een brokje in mijn keel... Het besef dat er een stel topmensen bij me zijn aan de andere kant van de wereld maakt van die 10.000km een luttel afstandje, net iets te veel om met een harde gil te overbruggen, maar de gedachte aan de moderne techniek, msn en skype, een manier om de gil wat te versterken, stelt me toch enigszins gerust. Gelukkig.